Vakantie 2010 -  deel 3 (slot)

 

Na wat zonnige dagen, zou het dinsdag 15 juni wat gaan regenen. De dagen erna zou het weer mooi weer worden.

We besluiten wat rond te gaan rijden, zien we meteen wat van de omgeving - met slecht weer.

We beginnen bij Fréjus.

 

 

 

 

Regen dus....

En wind. Dus hebben we golven! Mooi gezicht...

 

 

 

 

Wuivende bomen, palmen, woeste golven....

Midden op zee ligt een leuk jachtje....

 

 

 

 

En nog 2 catamarans.... Je moet wel zeebenen hebben zeg!

Golven!

 

 

 

 

Het sein rood.... Gevaar op het strand en in het water dus....

Koud is het trouwens niet.

 

 

 

 

Somber gezicht zo.

Vreemde wolken aan de horizon...

 

 

 

 

Midden op zee wat rotsen als eilandjes...

Parkje bij het hotel waar we even parkeren...

 

 

 

 

Een warme wind trekt over het land...

En nog steeds golven....

 

 

 

 

Richting St. Aygulf en Fréjus. Het reuzenrad van de kermis die er het hele jaar is....

 

 

 

 

Jachthaven

Onze auto met de hondjes erin

 

 

 

 

De rots-eilandjes

De golven beuken op de rotsen....

 

 

 

 

Mooi gezicht!

Speciaal gereserveerd voor de woefjes

 

 

 

 

We rijden verder....

Dorpje, gebouwd op een berg...

 

 

 

 

Leuke villa's!

 

 

 

 

We komen terecht bij de rode rotsen....

Nog steeds een woeste zee....

 

 

 

 

Heel woest!

De rotsen zijn echt prachtig!

 

 

 

 

Erik Jan filmt alles!

De auto... En wij zijn niet de enige die daar stoppen....

 

 

 

 

Spooky met die mist...

De honden blijven vanachter het autoraam naar buiten kijken....

 

 

 

 

Wat zou het hier mooi zijn als het weer beter is....

 

 

 

 

Prachtige historie....

Frankrijk is zo mooi!

 

 

 

 

We rijden terug.....

 

 

 

 

 

En al die tijd regent het keihard. Stortregens.... En het houdt maar niet op.

Om een uur of 6 hebben we even geen stroom, maar een half uur later werkt alles weer... voor even.

Want om half 8 is het opnieuw raak. Weer geen stroom. Terwijl we net klaar zitten voor de tv om naar RTL4 te gaan kijken.

En dan ga je zitten wachten tot het weer werkt. En tot het droog wordt. En dat ik kan douchen. Want in het donker zie ik dat niet zitten.

De luifel is veranderd in één grote plas water. We zetten spullen hoog op tafel wat niet nat mag worden. En wachten... wachten tot de stroom er weer is, het dus niet meer donker is en het droog is. We zien regelmatig op het hoofdpad auto's rijden en campers. Vreemd tijdstip om weg te gaan en dus vragen we ons af waarom die er rijden.....??

Om 23 uur gaan we dan toch maar met de honden uit. Ik heb nog steeds niet gedoucht. Een puinhoop is het bij de uitgang... Mensen, auto's, soms caravans en campers...

We laten de honden uit op de weg aan de overkant van de camping en vragen daar bij een Nederlandse auto met caravan waarom ze weg gegaan zijn.

Ze stonden naast de rivier en die was al buiten zijn oevers getreden. Ze moesten de camping verlaten.

Wij hadden nog niks gehoord, bovendien stonden we aan de andere kant van de camping, denk je nog naief...

Bij de receptie hadden ze ook al de hele avond geen stroom en geen telefoon en worden niet op de hoogte gehouden door de brandweer en de politie. Maar dan komt er net een politiewagen aan. Die meldt dat de rivier niet meer verder stijgt en we alleen last kunnen hebben van wat er nog gaat vallen....

Dat klinkt goed, en we besluiten naar de caravan te gaan en te gaan slapen.

En het blijft maar regenen.....

 

 

 

 

 

Er ligt begin van de avond al een lading water in de luifel....

En er komt nog meer bij....

 

 

 

 

En het wordt alleen maar meer.....

 

 

 

 

 

De hele nacht rijden er regelmatig campers en auto's over het hoofdpad van de camping en het blijft stortregenen. Af en toe een stilte. Dan is het heel even droog.

We houden de auto nauwlettend in de gaten, hoe hoog staat het water? Moeten wij misschien ook weg?? Je wilt er niet aan denken. Je wilt alleen slapen en morgen? Morgen is het dan vast droog.

Om half 4, 4 uur kijk ik nog eens naar de auto. Het water staat al ver op de velg van de auto.... We nemen de beslissing toch te gaan. Je weet gewoon niet wat je precies moet doen.

We pakken de honden, Erik Jan tilt Laika en Boris in de auto, hun mandjes, nog wat belangrijke zaken en dan gaat hij rijden. Ik ga nog de boel uit de luifel, in de caravan zetten.

'Dan blijft dat tenminste allemaal droog'.

En dan loop ik, in het donker, ploeterend door minstens 30 cm water naar het hoofdpad. Weg van de caravan. En je weet niet of je alles ooit nog gaat terug zien.

Een vreselijke gedachte.

Bij de receptie is er niemand van de camping aanwezig. Alleen de bewaker, maar die spreekt alleen Frans en weet niks van wat er nu speelt. Geeft geen adviezen.

We rijden naar Saint Aygulf. Alles is daar donker zo middenin de nacht. We hadden van een Duitser bij de receptie gehoord dat 'we opvang zouden krijgen' in het stadion in Saint Aygulf.

Maar dat vinden we niet... We zien wat mensen rijden, ook zoekende... Het is er donker en nat. We zien alleen en politiewagen en vragen aan de agenten waar we heen moeten. Die sturen ons naar 'een gymnasium in Fréjus Plage'. Daar is opvang. Maar daar komen we nooit aan. We kunnen het niet vinden in het donker.

Uiteindelijk komen we terecht in Fréjus bij het winkelcentrum bij de Géant Casino, bij een groepje Nederlanders....

Daar leren we Coby en Bo, Han en Helma en Cor en Jan kennen. Coby en Bo blijken zelfs uit Uithoorn te komen. Leuk!

We trekken de rest van de nacht met hun op. Om half 9 kunnen we ontbijten met elkaar bij een tentje in het winkelcentrum.

 

 

We gaan om een uur of 10 met de honden lopen vanaf het winkelcentrum. Een minuut of 15 lopen, de weg er naar toe, is afgesloten voor al het verkeer. Lopend kan je er wel naar toe.

 

 

 

 

 

 

Het zijkanaal ziet er breder uit, maar wel rustig.

En zo loopt het de Argens in....

 

 

 

 

Die staat vreselijk hoog en breed.... Zover staat ie nooit en die boot ligt daar ook nooit....

De hulpdiensten rijden af en aan.... Vreselijk geluid, die sirenes....

 

 

 

 

Het kolkende water..... Daar waar het niet hoort te zijn....

 

 

 

 

De brandweer nummer zoveel....

En daar is ie dan.... DE rivier die alles veranderde...

 

 

 

 

Hier nog rustig....

Politie met daarachter een bus met evacuees...

 

 

 

 

De dikke modderstromen in de rivier....

Eén van de vele helicopters.... Een naar geluid vind ik nu...

 

 

 

 

Helemaal aan de rand van de bomen wat mobile homes..... Verloren...

Water....

 

 

 

 

Het bord van onze camping....

Niet op de foto te zien, maar die bootjes slingerden behoorlijk heen en weer....

 

 

 

 

En dan dit. De camping.

Water. Overal water. Hoog ook.

 

 

 

 

Vreselijk. Hier zakt het al, maar je ziet aan de vieze rand hoe hoog het stond....

Caravans, tenten, alles staat onder....

 

 

 

 

Bo (Cees) wijst nog wat aan....

....

 

 

 

 

Al die hulpdiensten....

Het zijn er zoveel....

 

 

 

 

En ze hebben het druk.

Erik Jan filmt, ook voor de verwerking....

 

 

 

 

Laika en ook Boris waren echt van slag.

Wat erg dit....

 

 

 

 

....

......

 

 

 

 

.....

.....

 

 

 

 

......

......

 

 

 

 

.....

.....

 

 

 

 

Overal liggen spullen die weggedreven zijn.....

Het pad. Waar we de avond ervoor nog de honden uitlieten.... Nu verdwenen onder het water.....

 

 

 

 

En dit hele gebied hoort land te zijn.....

 

 

 

 

De campings die via deze weg te bereiken zijn, worden nu geholpen met boten en helicopters....

Druk

 

 

 

 

Overal staan mensen, hulpdiensten....

De ingang van de camping...

 

 

 

 

De poort....

Het restaurant....

 

 

 

 

En aan de andere kant van de camping, onze kant, is het nog erger....

Het water is hoger. En daar loopt nog water naar toe.....

 

 

 

 

Een achtergebleven auto.... verwoest....

Een caravan als de onze.... :(

 

 

 

 

Een voortent weggezakt....

En daar komt dus ook water vandaan.... Vanuit het gebied aan de overkant...

 

 

 

 

Dat loopt zo de weg over de camping op.....

En het stroomt....

 

 

 

 

Water. Te veel water is er.....

 

 

 

 

Intussen is het gewoon droog. Zonnetje. Heel vreemd.

 

 

 

 

De camping.....

 

 

 

 

En dan dit.... dan weet je al genoeg.

Ik wil weg hier.

 

 

 

 

Al die ellende die je ineens ziet en meekrijgt....

De boosdoener.

 

 

 

 

......

 

 

 

 

Er wordt weer iemand gered......

Er wordt vanalles meegenomen door het water.....

 

 

 

 

Gasflessen, takken, hout, van alles....

......

 

 

 

 

......

 

 

 

 

........

.......

 

 

 

 

......

......

 

 

 

 

.......

De mobile homes. De dag na deze verdwijnen ze in het water.....

 

 

 

 

......

......

 

 

 

 

......

.......

 

 

 

 

We horen van de andere 6 Nederlanders dat we naar het VVV van St. Raphael moeten en daar dan een hotel kunnen boeken.
We doen dat met elkaar, en dan moeten we naar een boekingskantoor een paar straten verderop.

We kunnen een kamer boeken in hotel Beau Séjour in Saint Raphael, aan de boulevard. 2 Sterren, maar prima in orde. En gezellig, want we zitten met z'n allen in hetzelfde hotel.

De hondjes worden opgehaald door schoonpaps en schoonmams. Die zitten in Baix. Zo hebben wij onze handen meer vrij. Dat scheelt, al gaan we ze vreselijk missen. Het moment dat ze wegreden... zal ik niet gauw vergeten.

 

 

 

Op het terras bij het hotel waar we gaan slapen, Beau Séjour in St. Raphael. Met de andere 6 Nederlanders.

 

 

 

 

V.l.n.r. Helma, Coby, Cor, EJ op de voorgrond, Cees (Bo) en Han.

 

 

 

 

We wisselen adressen uit. Ondanks alles is het ontzettend gezellig.... En zitten we allemaal in hetzelfde schuitje....

 

 

 

 

Inmiddels is met roze shirt Jan ook aangeschoven. Iedereen heeft vandaag wat kleding gekocht, want alles wat we hadden, ligt in de caravan. Alleen Han en Helma hebben nog kleding, wat zo pak-klaar lag in de tent.

 

 

 

 

Lekker aan het bier en de wijn!

 

 

 

 

En de hotelkamer.

Simpel, maar goed. En droog!

 

 

 

 

De douche is echt super!!

 

 

 

 

 

De morgen daarna, in het hotel schrijf ik de volgende mail aan Marjon en Anja:

 

Een rare nacht heb ik gehad. Niet echt nachtmerries. Maar telkens als ik mijn ogen dicht
deed, zag ik weer alles wat ik gezien had die dag. Eerst al die hele lange avond zonder
stroom en die vele hoosbuien. We hadden allebei nog nooit zoiets meegemaakt, dus je weet
ook niet wat water precies kan doen.
Je denkt naief. 'Het valt wel mee', 'Het houdt zo wel op met regenen en dan loopt t water
wel weg'. We hadden gewoon stroom. Tot een uur of 6? Weet het niet meer... In elk geval
duurde het een 3 kwartier denk ik en toen deed alles het weer.... Tot half 8. We zaten
net het nieuws te kijken op rtl4 via de schotel. Klaar voor Goede Tijden.... En pats!
Weer alles uit..
Dan ga je dus zitten wachten tot het weer werkt. Ik wilde nog ff douchen, maar ja, de
gebouwen waren ook donker, dus ' dat doe ik dan straks wel en anders morgen' .... Ja ja...

Intussen bleef het regenen en bleef het donker. En niet alleen wat regen, echt
hoosbuien....
Wij hadden wat zicht op het grote pad dat de camping in 2-en splitst, en om een uur of
10-half 11 zagen we al wat campers en auto's rijden. Das gek zo laat op de avond.
Intussen zaten we ook te wachten tot het droger werd, zodat we met de honden naar buiten
konden... Nou dat werd het niet, dus regenjassen aan, en gaan!
Wat een drukte op het pleintje bij de ingang en net buiten de camping...!!! Allemaal
mensen, allemaal auto's, campers en aan de overkant waar we de honden uitlieten, ook een
Nederlands gezin met auto en caravan. We hebben even op het raam geklopt en mevrouw deed
de deur open en we hebben gevraagd wat ze daar deed...
De rivier zou te hoog staan en steigen en dat zou dan de camping op lopen. Nou stond ze
aan de rivier, dus dan snap ik dat wel.... Al vond ik het nog steeds wat overdreven...

Terug naar de camping, bij de receptie en het restaurant een drukte met mensen!! Alles
donker nog steeds. Eén mevrouw van de camping was er, maar gaf aan niks te weten. Ze had
al uren geen telefoon, en brandweer en politie hielden haar niet op de hoogte. Ze hadden
alleen die mensen die direct aan de rivier stonden gewaarschuwd en weggestuurd...
Toen kwam er politie met zwaailicht..... Rivier zou niet verder steigen (of het is het
nou stijgen??? Kan ff niet meer zo nadenken). Je mocht terug naar je caravan, we zouden
alleen wat last houden van het water wat zou vallen.... Nouja okay. Das ook niet leuk en
wel erg veel, maar so be it...
Wij maar terug net als iedereen en slapen.... Maar intussen slaap je licht, de hele
luifel stond al blank dus ga je eerst weer redden wat er te redden valt. Alles hoog
zetten wat kwaad kan. En weer wat slapen. Je hoort auto's, je ziet koplampen, je hoort
keiharde regen, je houdt in de gaten hoe alles in de luifel gaat..... We konden aan de
auto goed zien hoe het omhoog kwam...

Tot een uur of half 4.... Toen ging het ineens zo snel.... Je blijft wakker. Je wil niet
alles zomaar achterlaten, je spullen, je huisje op wielen.... Dus wachten, wachten, maar
om 4 uur hebben we knoop doorgehakt en zijn we gaan pakken.... Je zag gewoon het water
stromen en steigen.... steeds sneller. Dus eerst de honden in de auto. Ongelooflijk hoe
die beesten zich aan je overgeven in die situatie. Laika zou normaal gesproken gaan
spelen, Borisje zou boos worden en bijten. Nu niet. Allebei volledig ontspannen tilde
Erik Jan ze zo uit de caravan naar de auto zodat ze niet meer door het water hoefden.
Toen de 'dure'  spullen, laptops en camera's, tv en ontvanger..... En de rest? Ach je
denkt dat komt morgen wel. Dus wel ff een schone onderbroek en that's it.

Erik Jan moest snel gaan rijden, omdat het water al tot de dorpels van de auto stond en
is gegaan, ik ben de luifel leeg gaan ruimen voor de zekerheid. Hoe stom je nog denkt....
Ik heb bijna alles zo de caravan ingepleurd. Alleen het schoteltje niet, die stond vast
met haringen en die kon ik allang niet meer zien, ik stond in 20 cm water..... En de
skottelbraai... Maar die was te groot en te breed.... Nou jammer dan.....

En toen lopen door het hoge water en in de donkerte.... Toen drong het niet tot me door,
maar dat beeld zie ik steeds voor me met tranen in mijn ogen.... Je moet alles
achterlaten en je weet niet of je het ooit nog gaat terug zien. Deur op slot, al je
spullen, je kleding, je servies, je bed, je kussens, spelletjes, je boodschappen.... de
bakken van de honden. Die van Boris was al weg, verdwenen met het water......

In de auto zijn  we gaan rijden. Eerst het dorp in, want een Duitser bij de receptie zei
dat er opvang was in het stadion van St Aygulf. Maar ook daar alles donker donker en
donker. Je zag alleen verloren toeristen in auto's, campers en af en toe iemand nog met
caravan..... Rondjes rijden... Overigens stond er bij de receptie helemaal niemand meer
van de camping. Echt heel slecht georganiseerd. Iedereen handelde maar op gevoel.
Dan zien we politie, dus vragen we wat nu. Die vertelde ons heel vriendelijk dat we naar
Frejus Plage moesten, stad verderop, naar het gymnasium en we gingen....
Ook daar alleen maar campers, losse auto's, af en toe met caravan, overal zag je ze staan
en rijden.... Ook daar alleen wat nood verlichting, dus geen stroom. En nergens borden
van het gymnasium. We hebben heel Frejus Plage doorgeeden, maar niks gezien. Uiteindelijk
bij de Geant Casino, de supermarkt bij een groot winkelcentrum vooraan bij Frejus, was
het druk!!!! Alleen maar campers, caravans en auto's. Allemaal van de camping.
Ongelooflijk. Het leek wel een camping.....
Daar zijn we gaan staan. En daar ontmoeten we dus Cobi en Bo uit Uithoorn, Han en Helma
uit Vaassen en Cor en Jan uit Nieuwegein. Oudere stellen, maar ontzettend leuk, zelfde
schuitje en ja dat schept een band en maakt je sterker.....
Daar zijn we mee opgetrokken tot nu, want we zitten ook lekker in het zelfde hotel, en
met Cobi en Bo zijn we gister ook 2 keer uit eten geweest. Met z'n 8-en nog een biertje
gedronken gisteravond hier in het hotel.

Maar dan sta je dus nog op dat parkeer terrein. Wachten. Niemand weet wat, niemand is
geroepen. Van de camping was er op het moment van vertrek niemand meer aanwezig. Cobi en
Bo wisten te vertellen dat je normaal in zulke situaties altijd persoonlijk uit je
caravan wordt gehaald, ruim op tijd..... En nu niks. Ja aan de kant van de rivier, met
een alarm. Dat hoorden we wel, maar als ze niet langs jouw plaats komen, denk je dat het
alleen voor de andere kant van de camping is. Dat die het meeste gevaar lopen.

Rond 7 uur zijn Bo en nog een nederlandse man, gaan lopen naar de camping, want intussen
was de weg naar St Aygulf al afgesloten, en die kwamen dus terug met de mededeling dat
het water minstens een meter hoog stond. Een andere nederlander was er heen gaan fietsen,
die had alles nog mee kunnen nemen, en maakte daar foto's. Dan weet je al dat je caravan
dus verloren is. En je kent ook de beelden van voorbij drijvende caravans in zo'n geval,
dus dat beeld heb je dan. Je weet totaal niet hoe alles erbij staat dan. Staat ie er nog?
Hoe hoog staat ie in het water? Hoe is het binnen? Hoe is het met je spullen????

Eindelijk om half 9 zijn we naar een tentje in het winkelcentrum gegaan. Met z'n 8-en wat
gegeten en gedronken. Daarna zijn EJ en ik naar de supermarkt gegaan voor 2 voerbakjes en
drinkebakjes, en brokken voor de honden en flessen water. Mijn schoonouders waren
inmiddels op de hoogte, schoonzus en zwager, mijn ouders, Marjon.... En schoonouders
hadden al aangeboden om te komen met caravan, maar waar laat je die??? Uiteindelijk boden
ze aan de honden dan op te halen, zodat we iets vrijer zijn in organiseren.

In die tussen tijd, was toch voor hun zo'n 3,5 uur minstens rijden, zijn we maar even
naar de camping gelopen, honden moesten toch uit, om te kijken. Was een half uur lopen
van het winkelcentrum. En lopend mocht je er wel door. En dan zie je pas hoe snel alles
gegaan is. Om 4 uur, half 5 ga je weg en is het bij de receptie droog. We hoorden daar
dat het om 6 uur al een meter hoog stond daar..... De ene kant van de camping stond
alleen water, ruim een meter, de andere kant, waar wij stonden, dat beeld wat ze
misschien in Nederland op tv ook lieten zien. Het water stroomde van de overkant van de
weg weer richting camping, dus onze kant op. Het water stroomde echt 2 kanten op, naar de
rivier toe en van de rivier af.... Dan zie je ondergelopen caravans, ingezakte tenten,
auto's waarvan alleen het dak nog te zien is..... Niet te beseffen.... niet tot je door
te dringen. Je hele doen en laten gaat op de automatische piloot. EJ kon wel huilen, ik
niet. Ik kon alleen maar kijken. Kijken.
Hat weggetje aan de overkant van de camping waar we de avond ervoor dus de honden
uitlieten en al die auto's stonden, dat loopt naar beneden en stond nu tot de weg gevuld
met water. Die weg leidt naar nog 2 campings, en daar vandaan werden de mensen
geevacueerd met helicopters, misschien 6-7 in de lucht en boten. De hele weg stond vol
brandweerauto's en andere hulpdiensten. En dan zie je mensen ingepakt in folie, en als
laatste zie je een bootje aankomen waarop alleen maar lakens liggen en een hoop er onder.
En de brandweer schermt de hele boot af tot een auto met schermen. Dan weet je al wat ze
bij zich hebben.....

We kwamen de andere 6 nederlanders tegen, toen die daar aankwamen over de brug waar de
Aygulf onderdoorstroomt, daar stonden tientallen mensen op en die begonnen ineens heel
erg te schreeuwen, en te wijzen, want er kwam een man aan in het water die nog leefde....
En geloof me, dat water gaat zo snel..... Dat is gewoon doodeng.... Of ie gered is weten
we niet.... Er kwam wel een heli aan, maar ja dat was minuten later en met deze
versnelling ben je in 2 minuten de zee opgesleurd.

Anja sprak ik nog, daarvoor mama, en daarvoor Marjon en dan ga je wel beseffen hoe groot
de omvang is. Al heb je zelf geen beelden gezien van hoe het was op andere plaatsen.
Langzaam dringt het dan tot je door dat het een ramp is en je daar zelf een deel van
bent.  Dat is zo'n raar gevoel. Rampen overkomt alleen een ander. Niet ons.

Gisteren zijn we eind van de dag nog weer naar de camping gegaan, je wilt toch steeds
kijken. De weg was wel weer vrij, maar nog steeds allemaal heli's en sirenes. Het eerste
deel van de camping begon al droog te worden. Je zag al gras, kon onder caravans
doorkijken en de andere kant, onze kant, stond nog blank, maar minder hoog....

De honden zijn opgehaald door schoonpaps en schoonmams, daarvoor hadden we met Cobi en Bo
een pizza gegeten op de boulevard. Leuk om te kletsen met mensen die dezelfde mensen
kennen als ik. Zij woonden vroeger in de Brusselflat, en zijn moeder in de Briandflat
(voor Marjon: dat was mevrouw Bader op 5 hoog naast Vredevoort). Hun zoon ken ik van
Solleveld. Hoe klein kan de wereld zijn???
Dat de hondjes weggingen was vreselijk moeilijk. Wat hou ik van die 2, en Erik Jan ook.
Die koppies, nog een laatste knuff, een kusje en dan gaan ze.... Pfff.... Huilen allebei.
Maar het voelt goed hoor. Op de een of andere manier voelt het in deze omgeving even niet
veilig meer en ze zijn bij hun in hele goede handen. Op de camping waren ze meer dan
welkom!! En 's avonds kregen we een sms dat ze al gegeten en gedronken hadden en
uitgelaten en nu tevreden lagen te slapen. Ze hebben elkaar en hun eigen mandje.

Het hotel is wel ok. Geen 5 sterren hotel, niet echt super groot, niet helemaal super
schoon, maar we lagen droog. En hebben toch geslapen.
Steeds zie ik beelden van gisteren, die bruine stroom water, mezelf lopend naar de auto,
weg van mijn Fleurhutje, donkerte, sirenes hoor ik, die heli's.... Ik kijk nog steeds
naar beelden die niet van mij zijn. Die een ander overkomen zijn. Niet mij. Maar het me
wel overkomen. Net als dat het EJ overkwam, die het ook moeilijk heeft.
De beelden, het besef dat we echt net op tijd weg waren. Want hadden we 10 minuten later
gegaan, had de auto ook blank gestaan. Het steeg met de minuut een paar centimeter. Was
ik altijd zo panisch voor vuur, water is net zo eng. De kracht, het onvoorspelbare en je
kan het niet tegenhouden. Alleen maar wachten tot het stopt met stromen.... Op de camping
aan het riviertje stonden van die mobile homes, daarvan hangen er 3 over het randje van
water. Weggezakt. Het is zo triest ook voor de camping.... Die is helemaal verwoest. Over
3 weken begint het hoogseizoen en alles is vies, beschadigd, nat of helemaal weg..... Ze
hopen dat ze goed verzekerd zijn, maar dit seizoen is even over voor ze...

Vandaag.
We mogen zeer waarschijnlijk naar de caravans toe. Allebei zijn we nerveus. Want we weten
niks. De andere hebben dat minder, maar ja, allemaal een caravan van 3 jaar ofzo en
verzekerd tegen 5 jaar nieuwwaarde. Die kopen gewooon een andere nieuwe. Wij waren zo
blij met ons Fleurhutje van 22 jaar. Gekocht voor Fleurtje, ook zo dubbel. Maar buitenal,
we waren er zo blij en gelukkig mee.... We weten niet of we weer een caravan kunnen kopen
nu.... In augustus zouden we nog een week naar Volders gaan. Dat gaat nu niet. Alles is
ineens voorbij. Weg vakantie. Daar kijk je maanden, een jaar naar uit en ineens! Weg!
Foetsie!

Ik snap nu mensen die dan wel eens vertellen hoe erg het is als je alles achter moet
laten. Daar kan je je dan moeilijk een voorstelling van maken.... Nu wel.

Ik ben bang. Moe. Leeg. Wil weg uit deze nachtmerrie. Hier heb ik helemaal geen zin in.
Ik wil zo graag even ontspannen weg. Genieten! Zon, warmte voelen. Maar dat is ons even
niet zo gegund.....


xxxxxx

 

 

 

 

 

We mogen inderdaad naar de caravans toe, die donderdag. Vanaf 11 uur mogen we de camping op en Erik Jan en ik zijn vreselijk nerveus.

Wat tref je aan? Wat is er over van ons Fleurhutje? Wat kunnen we nog meenemen van onze spullen?

 

 

 

 

 

Nog steeds af en aan helicopters.....

En dit is het dan. Water op de camping. Een eind gezakt. Dat wel.

 

 

 

 

En daar staat Fleurhutje. Vreselijk om te zien. Je weet dat het zo zal zijn, en als je het ziet, schrik je toch.

De schotel staat er ook nog. Goed vast met haringen.

 

 

 

 

Verwoest.

 

 

 

 

Overal water, modder, vies!

......

 

 

 

 

Alles is smerig.

 

 

 

 

Ik heb, nadat we net weggingen, alles wat we hadden binnen gezet.

Maar dat heeft niet geholpen.

 

 

 

 

Tot het aanrecht is het water gekomen. Die is nog schoon!

En dan zien we met wat voor kracht het water is binnengedrongen.

Het bed, wat plat lag, ligt helemaal overhoop.... De kussens rechtop. De kisten open gedrukt door het water.....

 

 

 

 

De was omgevallen....

De mobile homes, ze staan er nog. Maar de veranda's zijn kapot, of weg.

 

 

 

 

Deze is zijn veranda kwijt. Die ligt naast onze caravan.

Overal achtergebleven caravans in het water.

 

 

 

 

De veranda naast de caravan.....

De luifel staat nog wel strak.

 

 

 

 

13-WX-65...... Met de kentekenplaat van Randy eronder....

 

 

 

 

Fleurhutje....

Het wasrek hangt nog....

 

 

 

 

De skottelbraai heeft ook onder water gestaan.

De dissel. Met daarnaast een schoen die niet van ons is.

 

 

 

 

Het raamluifeltje van schoonpaps en schoonmams heeft alles overleefd.

In de caravan. Het stoeltje van papa en mama is gevallen in de prut.

Nog schoenen, de lijnen van Laika en Boris. De koeltas met de bidons..... Alles is vies.

 

 

 

 

Het toilet. Mijn schoenen zijn gek genoeg schoon! Maar nat. De rest is vies.

Mijn föhn, onder water geweest. En vies.

 

 

 

 

......

De waszak. Okay, het moest gewassen worden, maar zo vies was het niet.

 

 

 

 

Het kacheltje. Einde oefening.

Alles in de kisten heeft ook onder water gestaan.

 

 

 

 

Het bed. Nat. Vies.

De kist bij het hoofdeind is omhoog gekomen.

 

 

 

 

Het beddengoed, vies.

......

 

 

 

 

.......

.......

 

 

 

 

We hebben aan het pad een watertappunt. Iedereen spoelt daar zijn spullen af.

Wij spoelen alles af en laten het drogen op de veranda naast ons.

 

 

 

 

Al zal het niet snel drogen.

Een achtergebleven vouwwagen.

 

 

 

 

Nog een keer ons Fleurhutje. Onbegrijpelijk dat ie weg is.

 

 

 

 

Het zit/slaapgedeelte.

Ik heb de kussens opgestapeld in de toiletruimte om de rest van de caravan goed leeg te ruimen.....

 

 

 

 

De hangkast. Met de achtergebleven spullen.

De kachel in de caravan....

 

 

 

 

De tafel staat op de bank....

De luifel wordt afgebroken.

 

 

 

 

Onze Dorema-luifel. Nat, vies, beschadigd.....

Zo de caravan in.

 

 

 

 

Hobby De Luxe 400.... Een droom....

Het tapijt uit de luifel...

 

 

 

 

De vogeltjes.....

Alles ligt nu in de caravan.

 

 

 

 

Nooit meer....

....nooit meer in ons Fleurthutje verblijven....

 

 

 

 

Zomaar ineens is die droom weg...

 

 

 

 

......

 

 

 

 

De vogeltjes aan de voorkant.

 

 

 

 

Tranen. Om ons Fleurhutje. Gekocht voor Fleurtje vorig jaar. En we hadden er nog zolang plezier van kunnen hebben.....

 

 

 

 

En nu moeten we 'm voorgoed achterlaten.... Voor velen zal het materiaal zijn. Voor ons was hij heel belangrijk.....

 

 

 

 

De andere kant van de camping is bijna droog. Maar wel verwoest.

De mobile homes staan op instorten.

 

 

 

 

Een oudje. Komt hier ook aan zijn einde....

Het toiletgebouw.

 

 

 

 

......

.....

 

 

 

 

Een soort camper... Duur ding. Verwoest.

De inhoud van een tent.

 

 

 

 

Dikke modder overal....

Het toiletgebouw.

 

 

 

 

En wat stille getuigen.... Een Croc. Een Tupperware-bakje....

Een slipper. Een naar gezicht al die dingen...

 

 

 

 

Overal staan mensen te praten....

Rij 12.... Onze rij..... Achteraan de caravan.

 

 

 

 

Nog één keer..... Dag lief Fleurhutje.... Bedankt dat je van ons was.....

 

 

 

 

 

Die nacht slapen we nog een keer in het hotel. En dan willen we weg. Weg uit de buurt hier, weg uit de hel. Want dat is het nu even.

We rijden op vrijdag weg hier, 300 km verderop zitten schoonpaps en schoonmams op ons te wachten. In Baix. Daar staat ook de caravan van schoonzus Yvonne en zwager Martin.

Die mogen we even gebruiken. We blijven daar zaterdag ook nog.....

We worden warm ontvangen op de hele camping. En schoonpaps en schoonmams hebben de caravan gebruiksklaar gemaakt voor ons..... Lief!

 

 

 

 

 

We gaan wat drinken boven bij het restaurant.

Lekker om even tot rust te komen. Maar alles is onwerkelijk.

 

 

 

 

Het zwembad.

Mooie omgeving.

 

 

 

 

De camping wordt gerund door Nederlanders....

We gaan alles drogen op zaterdag.

 

 

 

 

Alle schoenen, vies en drijfnat....

We draaien 4 wassen. En alles wordt schoongemaakt.

 

 

 

 

Overal hangt wel wat te drogen bij de caravan.

.....

 

 

 

 

Laika

Boris

 

 

 

 

De dekbedden en het schaap... drogen!

Alles wordt uit de auto gehaald.

 

 

 

 

Ons plekje daar.....

Deels gaan de spullen met ons mee. De rest met schoonpaps en schoonmams....

 

 

 

 

De standaard van Laika haar drink en voerbak.

Het prikbord uit de caravan.

 

 

 

 

's Avonds zitten we gezellig bij schoonpaps en schoonmams in de caravan...

Borisje slaapt lekker op bed..... (zoekplaatje....)

Drankje erbij en het is ontzettend gezellig!

 

 

 

 

Schoonpaps en schoonmams....

 

 

 

 

Zondag.

We rijden naar huis.

De auto propvol. Borisje een plekje in zijn mand bovenop.

Dat slaapt prima!

En Laika kan zich daar ook in vinden.

 

 

 

 
Als we thuis komen moeten we de auto nog leeg halen, maar zijn blij dat we thuis zijn.

Een raar einde van de vakantie. Een geweldig begin, en dan zo naar huis te moeten. Zoiets gebeurt alleen anderen.

En nu ons ook.

Inmiddels is duidelijk dat alle caravans uit het gebied naar Nederland komen. En vandaar wordt dan bekeken welke total loss zijn. Maar zeker is, dat de onze daar ook bij hoort.

 

UPDATE 21 juli 2010:

Vorige week werd na veel heen en weer gebel, duidelijk dat ons Fleurhutje in Uithoorn staat.

Total loss, dat wel. Maar dat wisten we al....

Zaterdag 17 juli zijn we er heen gegaan....

 

 

 

 

 

 

Dit filmpje werd door Erik Jan gemaakt.... Indrukwekkend blijft het....

 

 

 

 

Zaterdag 17 juli mogen we eindelijk naar ons Fleurhutje toe!

De koelkast.... stinken!

Alles is nog vies, sommige dingen nog nat....

 

 

 

 

De hangkast.... Mijn paraplulampje... de brandblusser....

Een zak hondenvoer, gescheurd en vol met maden en vliegen....

 

 

 

 

De luifel, een deel van de skottel....

De keuken.... Zie de deur van de koelkast.... schimmel staat er al op...

 

 

 

 

En zooitje is het....

Vies!

 

 

 

 

De dissel....

......

 

 

 

 

Een puinhoop....

.......

 

 

 

 

Alles is vies...

ANWB.... door hun is ie vervoerd....

 

 

 

 

En jahoor!!! Mijn sokje was ik kwijt!!!! En die lag in de caravan! Is mijn setje weer compleet! De sokjes zijn herenigd!

 

 

 

 

Kabels, stekkerbloks.....

De achterkant....

 

 

 

 

De zijkant...

Voorkant....

 

 

 

 

Gasflessen.....

 

 

 

 
 

En dat was het dan. Einde hoofdstuk van onze eerste caravan, ons Fleurhutje.

De caravan die we speciaal voor Fleurtje kochten. Eén hele vakantie hadden we er plezier van.

Dit jaar maar één week en een paar dagen. Daarna was het over.

Wat nu nog rest is de afwikkeling van de verzekeringen, en vooral het verwerken van alles.....

Dat kost tijd. Maar we komen er wel!

 

En Fleurhutje, bedankt dat je ons zoveel plezier hebt gegeven! We gaan je zo missen!!!!

 

 

 

 

 

KLIK HIER OM TERUG TE KEREN NAAR HET HOOFDMENU

KLIK HIER OM DOOR TE GAAN NAAR DEEL 2

KLIK HIER OM TERUG TE KEREN NAAR DEEL 1